Pustułka jest jednym z najpospolitszych drapieżników spotykanych w Europie; to także najmniejszy sokół, który gniazduje w Polsce - jej wielkość nie przekracza wielkości gołębia. Pustułkę łatwo można rozpoznać po smukłej sylwetce z długim ogonem i po charakte- rystycznym sposobie polowania: poszukując zdobyczy zawisa często w locie trzepocząc skrzydłami. Samiec różni się od samicy szarym łbem i szarym, czarno zakończonym ogonem. Młode i samice są brązo- wawe, gęsto nakrapiane i prążkowane.
Najbliższymi krewniakami pustułki są kobuzy, drzemliki i sokoły wędrowne. Nieco dalszymi - jastrzębie, krogulce, myszołowy i orły.

     Dawniej pustułki spotykane były przede wszystkim na terenach otwartych. Często można je było spotkać przesiadujące na słupach i drutach, krążące nad polami. Ostatnio liczebność pustułek zmniejsza się. Częściowo wynika to ze zmian, jakie zachodzą we współczesnym rolnictwie - przede wszystkim coraz częstsze wprowadzanie wysokich upraw monokulturowych, w których pustułkom ciężko jest dostrzec i schwytać zdobycz. Negatywnie wpływa na nie także wycinanie zadrzewień śródpolnych, w których te sokoły chętnie gniazdują. Do niedawna nie bez znaczenia były także efekty skażeń metalami ciężkimi i pestycydami, a także nadal powszechny na południu Europy zwyczaj strzelania do migrujących ptaków, także drapieżnych.